De eerste verhalen over Sherlock Holmes publiceerde Sir Arthur Conan Doyle aan het eind van de 19de eeuw. Bijgevolg zijn de auteursrechten op veel van de verhalen verlopen en mag iedereen ermee aan de haal gaan. Combineer dat met het gegeven dat Holmesverhalen goeie uitgangspunten voor verhalen in het algemeen hebben – dynamische vriendschap van iemand die eigenlijk niet van mensen houdt, hoge maar specifieke intelligentie, drugsverslaving, meer dan genoeg geld, samenwerking met de hoeders van de wet, scherpzinnig sarcastisch – en je hebt een recept voor een flinke berg verhalen die Holmes als thema gebruiken.

Ook O’Dell maakt dankbaar gebruik van het thema Sherlock Holmes. Haar verhaal A Study in Honor gaat uit van veteraan dr. Janet Watson. Janet was een goedbetaalde chirurg toen ze zich aanmeldde om te dienen in het leger in de tweede Amerikaanse burgeroorlog, die van na Trump. Nadat ze haar arm verloor en een tweedehandsprothese kreeg die van een gesneuvelde soldaat was, meldt ze zich bij het bureau voor veteranen voor een betere prothese.

Haar strijdmakker Bell stelt haar voor aan Sarah Holmes, die ondanks haar welgesteldheid op zoek is naar iemand om de huur mee te delen. Janet accepteert een baantje bij het veteranenbureau en stuit daar op een mysterie dat ze met Holmes probeert op te lossen.

Het mooie aan dit boek is dat je als lezer van tevoren een paar dingen weet: Holmes is slim en sluw maar een beetje merkwaardig. Watson verbaast zich over Holmes maar vertrouw haar wel. En er is een mysterie dat opgelost moet worden. Dat staat redelijk vast. De schrijfster kan zich dus richten op andere elementen in het verhaal en dat doet ze met overgave: heel subtiel beschrijft ze de VS die Trump aan zijn volk nalaat: veel armoede, tot op het bot verdeeld, racistisch en fascisme steekt er zijn kop op. We krijgen een erg goed beeld van Watsons karakter en haar vriendschap met Holmes. Watson heeft eerder een relatie met een vrouw gehad en O’Dell weet dit op een natuurlijke manier door het verhaal te weven.

Het verhaal moet een beetje op gang komen, maar tijdens de aanloop wordt Watson zeer degelijk aan ons voorgesteld. Het tempo varieert in het boek maar saai wordt het nooit. Wat dat betreft is het een klassiek Holmesverhaal.

Let op: dit is geen science fiction. Hoewel het verhaal een onbepaalde hoeveelheid tijd – waarschijnlijk enkele jaren – in de toekomst speelt is er van wetenschap of techniek vrijwel geen sprake, laat staan dat erover gespeculeerd wordt. Ik zou het eerder classificeren als politieke fictie, maar ook dat is eerder achtergrond. Het gewoon een boeiende detective.

Een tweede deel is in de maak en wat mij betreft kan O’Dell er niet genoeg schrijven.