Ancillary Justice (Imperial Radch, #1), door Ann Leckie

Ancillary JusticeEen ancillary is een menselijk lichaam aangestuurd door de kunstmatige intelligentie die een ruimteschip bestuurt. Een schip gebruikt ancillary’s in plaats van bemanning en eventueel soldaten. De reden hiervoor is dat ancillary’s niet in opstand komen (ze zijn immers instrumenten van het schip) en niet betaald hoeven te worden.

Een interessant uitgangspunt.

Ancillary’s zijn (net als het schip) zelfbewust: ze kunnen zelfstandig te werk gaan als de communicatie weg zou vallen. Meestal zijn ze zich echter bewust van alles waar het schip zich van bewust is, zoals je linkerhand weet wat je rechterhand doet. Leckie heeft goed nagedacht over de manier waarop ze dit kan verwoorden. Dit lukt mijns inziens prima.

Ancillary Justice is prima geschreven en heeft terecht allerlei prijzen gewonnen: Hugo; Nebula; Locus; Clarke; BSFA; en was genomineerd voor een aantal andere prijzen.

De twee door elkaar lopende verhaallijnen dansen kunstig om elkaar heen en technisch is er niks op aan te merken.

In Ancillary Justice komen diverse talen voor. De taal van het hoofdkarakter (het schip Justice of Toren) is Radch en het Radch maakt geen onderscheid tussen mannelijk en vrouwelijk voor voornaamwoorden. De schrijfster gebruikt daarom bij de weergave van deze taaltijd het voornaamwoord ‘she’, en alleen ‘he’ als het gaat om sprekers van een taal waarin dat onderscheid wel bestaat. Justice of Toren vergist zich constant tussen de seksen en in haar innerlijke dialoog gebruikt ze altijd de vrouwelijke vorm (hoewel die dus eigenlijk genderneutraal is omdat haar innerlijke dialoog in Radch is).

Mijn probleem met dit verhaal is dat hoewel het uitgangspunt absoluut onder scifi valt en het plot niet zonder dit uitgangspunt kan, het verhaal zelf uiteindelijk over politiek gaat. Macht en manipulatie. De schrijfster besteedt jammergenoeg weinig aandacht aan de onderliggende technologieën en de evolutie ervan. Je zou dit verhaal kunnen vertellen in een complete non-sciencefictionsetting met slechts kleine aanpassingen.

Desalniettemin: de schrijfstijl maakt veel goed en het boek zit erg goed in elkaar. Ik heb me er niet mee verveeld. Het is voornamelijk een kwestie van smaak, vrees ik. Ik twijfel nog of ik de volgende delen ook zal lezen.

Op haar site meldt Leckie dat er opties zijn op een film of tv-serie en ik denk dat het verhaal zich daar prima voor leent. In het ergste geval wordt het zoiets als Stargate: soap met militairen in de toekomst. Ik kan niet wachten om er niet naar te hoeven kijken. Leckie heeft wel als harde voorwaarde opgegeven dat een verfilming niet mag worden gewhitewasht en dat vrouwelijke karakters niet door mannelijke mogen worden vervangen. Een goed en nodig standpunt maar het verhaal verandert er niks mee.

Een zeer goeie vorm met helaas een niet zo fantasierijk verhaal.

Advies: lezen voordat de tv-serie het helemáál verziekt.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to Top