Een in het brein geïmplanteerd apparaatje zorgt er door middel van kwantumverstrengeling door dat twee tot twintig mensen zich kunnen samenvoegen tot één entiteit met één personaliteit. Deze zgn. joins zijn zelfstandige rechtspersonen en combineren de persoonlijkheden, kennis en vaardigheden van hun deelnemers (‘drives’). De drives zelf blijven ongedeerd en leven hun leven verder, alleen ook als onderdeel van de join. Als join voelen ze elkaars emotie en kennen ze elkaars gedachten.

Chance en Leap zijn twee van zulke joins. De Aarde van hun tijd (een onbepaalde hoeveelheid jaren na nu) wordt geplaagd door megastormen en overstromingen doordat het klimaat volledig de weg kwijt is. Aangezien joins meer mensen toe kunnen voegen, zijn ze praktisch onsterfelijk en zijn ze veel minder dan ‘solo’s’ gedreven om de wereldproblemen aan te pakken. Veel solo’s vinden joins daarom egoïstisch.

Toutonghi schept met dit originele uitgangspunt een erg boeiende wereld maar het verhaal lijkt achteraf toegevoegd. Het is geen slecht verhaal maar erg sterk is het ook niet. Het boek gaat voornamelijk in op hoe de wereld zou kunnen zijn als deze technologie mogelijk zou zijn, welke problemen we tegen zouden komen (Toutonghi beschrijft o.a. joinziektes en sociale spanningen) en welke interesses joins zouden kunnen hebben, welke hobby’s en wat de uitwerking zou zijn van een sterk multidiciplinaire loopbaan.

Erg origineel en voor een debuutroman technisch niet slecht. Zeker de moeite van het lezen waard!