Baxter komt in twee smaken: zijn oudere werk (Xeelee, Manifold) is vrij technisch van aard met soms weinig aandacht voor het uitbouwen van de personages, terwijl zijn nieuwere boeken soms meer drama dan science fiction lijken (Flood, Ark, Destiny’s Children).

De nieuwe Baxter valt vaak wel onder de categorie science fiction, maar echt mijn smaak is het niet. Toch zijn de thema’s wel erg boeiend en daarom mag ik ‘m af en toe nog graag lezen.

Moonseed

Moonseed valt in de laatste categorie: veel aandacht voor de personages maar de scifi wordt naar mijn smaak voornamelijk als achtergrond gebruikt. Ben je geïnteresseerd in de maan dan is Moonseed echter wel een aanrader. Het is goed geschreven en er is geen handwavium.