Bij Egans oeuvre denk ik aan kosmische evenementen, realistische aliens en pagina’s met formules en grafieken. De drama is doorgaans ondergeschikt: de personages dienen eerder om situaties en mogelijkheden te illusteren dan om al dan niet warme gevoelens bij de lezer op te roepen.

Dat is prima: wil je complexe personages dan pak je een recent boek van Stephen Baxter of Nnedi Okorafor. Wil je daarentegen kloppende feiten, speculatieve kosmologie en ben je niet bang voor wiskunde dan ben je bij Greg Egan meestal aan het juiste adres.

Meestal.

In Perihelion Summer treffen we Matt, die met zijn vrienden een varende, zelfvoorzienende viskwekerij heeft gemaakt met als doel rampen op wereldniveau te overleven.

Wat voor soort rampen? Dat is nog niet helemaal duidelijk, want we hebben geen ervaring met wat er gebeurt als er een zwart gat door ons zonnestelstel trekt.

Klinkt als een klus voor Egan, toch? Dat zou je zeggen, maar hier belicht hij vooral de avontuurlijke en dramatische kant van het verhaal. Dat is prima. Dat mag. Maar het is niet wat we van hem gewend zijn en blijkbaar moet hij er zelf ook nog erg aan wennen want heel goed uit de verf komt het niet.

Bij Perihelion Summer zie ik een verfilming met B-acteurs van Syfy voor me, met goedkope effecten en te knappe acteurs die allemaal net de dertig aantikken.

Perihelion Summer is cli-fi: het beschrijft een scenario van extreme klimaatverandering. In dat opzicht is het een zeer relevant boek, want hoewel drama misschien niet Egans sterkste punt is, biedt het ons wél een realistisch beeld van een steeds waarschijnlijk wordende toekomst.

Lezen? Welja, als je van rampverhalen houdt. Wil je liever iets over kosmologie leren, pak dan Incandescence of Diaspora. Perihelion Summer is een fijn boekje (214 pagina’s) voor in de trein of op het strand, in de brandende zon, terwijl het vloed wordt.