Alan Dean Foster is een ouwe rot in ‘t vak. Hij schreef boekversies van Star Trek en ook fictie in het Star Wars-universum voordat het polulair werd. Hij weet hoe het werkt.

Dat merk je tijdens het lezen: je hebt niet het idee dat je werk van een jonge (nieuwe) schrijver leest die aan het experimenteren is. Alles klopt. Alles is op zijn plek. Dat is een voordeel omdat Relic gewoon een goed boek is, en een nadeel omdat het echt heel gepolijst is.

Ruslan is de laatste mens. De rest is overleden door een door mensen ontwikkeld biowapen. De mens heeft jaren naar ander intelligent leven gezocht maar ironisch gezocht was het eerste contact met de Myssari, die de laatste mens in het universum vonden en hem onder hun hoede namen.

De hele setting doet me enorm denken aan Louis Wu en de Pierson’s puppeteers: beleefde, vriendelijke aliens met drie benen (de Myssari hebben ook drie armen, maar toch: Niven, want The Mote in God’s Eye). Net als Wu wil Ruslan gewoon met rust gelaten worden en geen gedoe.

Net als Wu wordt Ruslan door driepotige aliens die het beter weten in het avontuur gestort.

Advies? Lezen als je van realistische aliens houdt en wat lichte vakantielectuur mee wilt nemen. Menselijk, zo nu en dan komisch en een mooi afgerond verhaal.