Ringworld, door Larry Niven

Ringworld is verplichte kost voor iedere science-fictionliefhebber. Het werd voor het eerst in 1970 gepubliceerd en is sindsdien cult. Het is een schande dat het nog niet gelukt is het verhaal te verfilmen.

De gebruikelijke Niven-humor, vlot geschreven, goed te volgen, dynamische karakters, een originele setting – het is geen wonder dat Ringworld een Nebula, Hugo en Locus heeft gewonnen. De aliens zijn nét niet te alien om onherkenbaar te zijn en hun psychologische achtergrond en drijfveren zijn authentiek, te begrijpen voor mensen maar niet menselijk. En toch een beetje wel, clichématig genoeg, maar dat vergeef je Niven graag omdat je er een flinke berg humor voor terugkrijgt.

ringworld

De setting: Louis Wu, een 200 jaar oude jonge hond, zijn naïeve meisje Teela Brown (die veel te veel mazzel heeft), de Kzin Speaker-to-Animals (de twee en een halve meter grote ambassadeur van een katachtig, roofzuchtig ras) en de Pierson’s Puppeteer Nessus (een lid van een tweekoppig, driebenig lafaardsras), onderzoeken een wereld die als een enorme ring om een ster heen is gebouwd.

Dit was de vierde of de vijfde keer dat ik Ringworld las. Mijn editie heb ik letterlijk kapotgelezen; hij hangt met plakband aan elkaar. Deze keer las ik het als aanloop naar het jongste deel van de serie, Fate of Worlds. Dit is eigenlijk het laatste deel van de serie Fleet of Worlds, waar Ringworld onderdeel van uitmaakt.

Als je Ringworld nog nooit gelezen hebt dan wordt het hoog tijd!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.