Seeds of Earth (Humanity’s Fire 1), door Michael Cobley

Voordat ik aan Seeds of Earth begon, was ik erg skeptisch over Michael Cobley omdat hij eerder fantasy schreef, en daar zit ik niet op te wachten.

Seeds of Earth is geen harde scifi, om niet te zeggen boterzacht in de traditie van Star Wars. Op de voorkant staat een quote van Iain M. Banks: “Proper galaxy-spanning Space Opera.” Dat klopt op zich wel maar space opera hoeft niet per se harde scifi te zijn.

Ter herinnering: harde scifi is hier scifi die geen (of zo min mogelijk) onmogelijkheden gebruikt. Hoe plausibeler, hoe harder. Dus bijvoorbeeld geen faster than light (ftl) travel, geen (te weinig onderbouwde) panspermia en geen antizwaartekracht. Zachte scifi daarentegen houdt weinig rekening met natuurwetten. Tijdreizen, magie en telekinese zijn er aan de orde van de dag.

Toen de Aarde werd aangevallen door een buitenaards ras dat The Swarm genoemd wordt, bouwde men drie grote ruimteschepen die elk een onvoorspelbare kant opringen om ervoor te zorgen dat de mensheid een kans had om te overleven. Dit zijn de ‘seeds of Earth’. De bemanning van een van de schepen is op de planeet Darian en diens maan neergestreken en leeft er in vrede met de oorspronkelijke bewoners. Ze hebben sinds vertrek niks van de Aarde of de andere schepen gehoord.

Dat is het begin van het verhaal. Een prima uitgangspunt.

SeedsOfEarthDe eerste paar hoofdstukken van Seeds of Earth vielen me behoorlijk tegen, ondanks dat ik me al schrap had gezet voor een hoop handwavium en unobtanium. Cobley licht vrijwel geen enkele technologie toe en slaat je om de oren met fantasietermen. Een goeie indicator voor boterzachte science fiction is de aanwezigheid van fantasiewoorden voor ‘koffie’, ‘huisdier’ en ‘auto’. Als deze zaken voorkomen in het verhaal maar bij fantasienamen worden genoemd dan heb je negen van de tien keer te maken met een verhaal dat zich voordoet als scifi maar eigenlijk meer fantasy is.

Los van mijn mening over zachte scifi kan ik echter ook het een en ander zeggen over de kwaliteit van het verhaal. Daar is namelijk niks mis mee. De quote van Banks klopt: heel de Melkweg wordt bij het verhaal betrokken en Cobley schudt beschavingen en geschiedenissen uit zijn mouw als betreft het gekleurde snoepjes op softijs.

Het geheel deed me aan een moderne versie van Star Wars denken. Cobleys schrijfstijl bevat humor en zijn karakters zijn ook echt karakters: sommige zijn grappig, aan andere krijg je een hekel en een derde is vooral mysterieus. De hoeveelheid actie is wat mij betreft in orde: niet te veel. Actie is ook maar actie en tenzij je Ramez Naam leest, gaat dat snel vervelen. Vind ik.

Je moet echt je voluntary suspension of disbelief kunnen inzetten om hiervan te genieten maar om de een of andere reden heb ik daar met dit boek geen moeite mee.

Seeds of Earth zit vol politieke intriges, verwondering, natuurwezens, ruimtestations en -schepen, ontvoeringen, gevechten en mysterie.

Advies: lezen als je van kwaliteit houdt maar niet als je op zoek bent naar harde scifi in de traditie van Clarke, Bear of Egan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to Top