Ik ben geen Heinleinkenner. Nog niet. Maar de paar boeken die ik van hem gelezen heb, maken duidelijk dat hij de oude scifi (jaren ’40 en ’50) met de nieuwe verbindt. De aspecten uit de oude zijn duidelijk: de mannen zijn kerels die veel drinken (maar nooit dronken worden, hoewel ze zich wel altijd zo gedragen) en roken en op hun wenken worden bediend door hordes vrouwen, die allemaal staan te spingen om het bed met hen te delen.

Ik hou van het sfeerverslag uit die tijd, nu bijna een eeuw geleden, maar Heinleins werk schetst zelfs voor de jaren ’60 een ouderwets beeld.

De nieuwe scifi is er ook goed in te herkennen: de personages staan open voor nieuwe ideeën en proberen zichzelf los te zien van de maatschappij waar ze het product van zijn.

Die overbrugging is de basis van mijn interesse voor Heinlein. Gaandeweg blijkt dat hij er erg goed in was zich los te zien van zijn eigen mores en dat zijn publiek daar allesbehalve aan toe was (en het nog steeds niet is).

Stranger in a strange land gaat over Valentine Michael Smith, die opgegroeid is op Mars, op de Aarde terechtkomt en ons laat zien dat we allemaal gelukkig kunnen zijn als we niet zo zouden zijn vastgeroest in onze moraal.

Hoewel het inmiddels oude scifi is, zou ik het tegelijk literatuur noemen: het is sociaal zeer relevant, gelaagd op een manier die bij betere scifi vaak ver te zoeken is en het zit technisch goed in elkaar (spanningscurve, verhouding diagloog/actie/achtergrond).

Let op: er zijn twee versies. De originele publicatie is sterk ingekort. Later is een nieuwe versie verschenen die veel dichter in de buurt blijft van Heinleins originele verhaal.

Verplichte kost voor de liefhebbers van het genre.