Je kan debatteren over de vraag of The Lost Time Accidents wel science fiction is. Uiteindelijk is er volgens mij een antwoord maar ten eerste zou de beantwoording ervan de clou weggeven en ten tweede zijn alternatieve zienswijzen zéker valide. Vaststaat dat het alleen al door het zeer bloemrijke taalgebruik een heel aangenaam boek is om te lezen.

Waldemar Tolliver is een telg uit een familie wier geschiedenis wordt beheerst door diens overgrootvader, die volgens de overlevering zou hebben ontdekt hoe tijdreizen mogelijk kan worden gemaakt.

LostTimeAccidentsHet verhaal begint bij deze overgrootvader aan het begin van de twintigste eeuw in een Tsjechisch dorpje en verloopt via Wenen en New York naar de huidige tijd. Wray schetst een romantisch maar realistisch aandoend beeld van de tijden en plaatsen die elkaar opvolgen.

In technisch opzicht is The Lost Time Accidents een briefroman omdat het verhaal in brieven wordt verteld door Waldemar aan de vrouw op wie hij verliefd is. De brieven hebben allemaal dezelfde datering omdat Waldemar naar eigen zeggen is opgesloten in de tijd, in één moment. Hij beschrijft er zijn familiegeschiedenis in.

Symboliek, karakters, verhaal, stijl en verdeling van de spanning zijn goed op elkaar afgestemd. Het is een flinke pil maar van mij had het verhaal nog veel langer mogen zijn. Het houdt je nieuwsgierig tot de laatste bladzijde. Ook zeer aan te bevelen voor niet-scifi-liefhebbers die smaak voor mysterie hebben!