Ah, een ouderwetse briefroman die Goethe niet zou hebben misstaan. Nou ja, Goethe – misschien Iain M. Banks die Goethe heeft gelezen.

Red en Blue zijn elkaars vijanden in een oorlog waarin tijdreizen een belangrijke rol speelt. Wat dat precies is en hoe het werkt, wordt jammergenoeg niet uitgelegd: het is meer de sfeer waar het om gaat. Ze sturen elkaar berichten die beginnen onder de mom van elkaar proberen te infecteren. Met idee├źn? Met iets anders? Wie zal het zeggen? Maar gaandeweg blijkt dat het respect dat Red en Blue voor elkaar hebben het wint de van de vijandelijkheid.

Ik zou dit scharen onder de noemer impressionistische scifi, waarbij scifi meer het decor is dan de kern van het verhaal. Techniek en wetenschap blijven sterk onderbelicht en zijn door de lezer zelf in te vullen. In This is how you lose the time war maakt dat ook niet echt uit; het gaat meer om het tijdloze verhaal van gelijkgestemde geesten in vijandige partijen.

Een mooi verhaal om te lezen als je bijvoorbeeld een paar uur in de trein zit omdat je naar je kameraad aan de andere kant van het land gaat. Met zo’n 200 pagina’s ben je er zo doorheen, als je eenmaal doorhebt dat je bij het achtergrondverhaal helemaal niet op hoeft te letten.