De grote drie: Asimov, Clarke en Heinlein. Van Clarke en Asimov heb ik redelijk wat gelezen maar van Heinlein eigenlijk niks meer dan een paar korte verhalen.

Vorig jaar toog ik daarom naar de Dordtse boekenmarkt en kocht ik mij een meter Heinlein. Ik heb altijd het idee gehad dat Heinlein het gat tussen de oude scifi (de pulp met Marsmonsters die jongedames in een ruimtepak op kwamen eten) en de hedendaagse scifi overbrugde. Niet in zijn eentje, maar wel als belangrijk element.

Mijn intentie was om met ouwe meuk te beginnen. Titels als To sail beyond the sunset. Ik had me beter moeten voorbereiden want dit was zijn laatste boek. (Boeken van Heinlein zijn postuum gepubliceerd maar het spreekt voor zich dat zijn stijl zich tot 1988, het jaar waarin hij stierf, heeft ontwikkeld en daarna niet meer. To sail beyond the sunset is van 1987.)

Daarom deel 1 van deze serie maar gepakt: Time enough for love. Er bleek nog een deel nul van deze serie maar het thema van het verhaal werd desondanks snel duidelijk: Robert A. Heinlein wil het graag met ons hebben over seksuele taboes, en met name over incest. Zijn punt is dat als je alle maatschappelijke argumenten daartégen kan weerleggen, er geen bezwaar overblijft.

Daar kan je veel van vinden en veel critici hebben dat ook naar hartelust gedaan. Het enige wat ik daaraan toe te voegen heb is mijn mening over de vorm van het verhaal: het is een raamvertelling over het leven van de ruim tweeduizend jaar oude Lazarus Long. Het boek zelf vind ik niet fantastisch geordend maar om de een of andere reden vond ik het bijzonder moeilijk om weg te leggen. Eerlijk gezegd vond ik zijn taboe-argument best goed uitgewerkt, maar lag mijn interesse meer bij hoe die kerel tweeduizend jaar oud heeft kunnen worden!

Heinleins oplossing: selectieve voortplanting. Net zoals bij honden- en paardenrassen kan je ook mensen ‘fokken’ met voorkeur voor een lange levensverwachting.

Wat me een beetje tegen begon te staan op driekwart van het boek was dat alle vrouwelijke personages graag kinderen van Lazarus wilden. Past in het thema en op zich logisch maar na nummer vier weten we het wel.

Moet je dit lezen? Als je graag een breed overzicht van het genre wilt hebben, moet je Heinlein zéker lezen. Als je snel geshockeerd bent, kan je beter iets van Clarke uit de kast halen.